Prometheus'un Laneti

Bağımrak.. Ciğerlerin parçalanana kadar bağırmak fısıldarken.. Ölen bir yıldız gibi titrek ellerinden çıkan kelimeler fısıltı olsa bile güçsüz düşmüş düşüncelerden.. Kanın parçalanıyor biliyor musun kan çekince.. Ölene kadar vurmak istiyorsun yerde yardım için can çekişen kanına..

Bir el uzanıyor gözyaşından kör olmuş gözlerinin önüne.. Ne zaman tutsan kaldırdığı gibi başka bir kor denizi sevgiyle kucaklıyor seni donmuş düşüncelerinden çekip alır gibi.. Yaratırken ateşi nefesini bırakmak istemiyorsun.. Verebileceğin tek hediye da yakarken yardım ettiklerini, yaşamak kadar anlamsız geliyor ölüm.. Yaşarken ölmek ne kadar kolaysa.. Nihilist yanın bıçaklıyor seni, realist yanın kanıyor.. Kanatların, hiç çıkmamış kanatların, içine doğru paramparça ediyor ciğerlerini, sigaranın dumanı serbest kalıyor damarlarından..

Bir nefes daha almak istiyorsun sadece yenilmemek için yaşama.. Kükürt solurken ne kadar alabilirsen zaferi.. Sahada kalan son kardeşin acımasızca duymazdan geliyor kan kusan ağzından çıkan sözleri..

"ne olur... öldür..."

Azrail gelmiyor işkencenden zevk alarak.. Hareket edemezken yattığın yerde kanlar içinde açlık bile öldürmüyor seni.. Senelerce yaşıyorsun kapanmadan yaralar.. Hiçbir yanından geçen parçalanmış göğsünün içinde göremiyor kalbini, sen parçalarına ulaşmaya çalışırken tek kalan parmağınla.. Ne adın var savaş zaiyatlarında, ne de adını hatırlayan.. Bilmediğin o suretin kelimeleri yankılanıyor aklında.. "Kalk! Ayağa kalk!! Acısız öleceğimize biz kalk ve acıyla yaşa!".