Kararlarımızla yargılanmayı bırakamayacağız. İçimizden gelen ses sadece bir paranoya olarak ekolayacak kulaklarımızda. Bileklerinde hissetiğin nabzın kesilecek belki nefesinle nefsin dur durak bilmeyem hatayı bir kez daha tattığında.
Biz kararsız düşünenlerden ibaret kan pıhtılarıyız evrenin kanayan boşluğunda. Özlemden titrerken kanatların, yapıştığın yerden kurtulamayacaksın sen. Sen karanlığa yol almaktan çekinip arkana sarılansın. Ben mi? Benim boş bütün her yerim. Siz, karadeliğin çeperi, genişlerken, benimle beraber kaybolanlar sana umutsuzluğu iliklerinde hissettireceğiz.
Anlamayacaksın biliyor musun. Gözlerin yanacak. Ellerin titrerken vasiyet gibi dökülen sözlerin boşluğa anlamsız olacak. Gördüğün son sonsuzlukta yaptığın en amaçsız şeyin yaşamak olduğunu anlayınca kararın karanlık amacını umut ışığından göremeyeceksin. Bir nihilist kadar gerçek olmayacaksın ya da bir realist kadar hayal.. Sadece susacaksın. Parçalanırken çarpacaksın, çarparken öldüreceksin.. ve bunların yanında, yanında tek olan şey.. Hiçbir şey..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder