Külüstür..

Tek istediğim kaçmaktı yaşamak için.. Ayaklarımdaki prangalar çok hafifti omuzumdaki yüklerden.. Ancak dinmeyen yaram kalbimdeki o kadar güçsüzleştirdiki beni.. Yürüyemez oldum.. konuşamaz.. Tırnaklarımı saplayarak çektim kendimi. O kadar ağır geldiki kollarıma.. Kestim bacaklarımı.. Çiseleyen yağmurda yanımdan geçenler bakmadı bile bana.. Makineler yolun bir türlü atamadığı sularla yıkadı bedenimi. Gözlerimi bağlayıp devam ettim yoluma..

Gözümdan akan çamurları sildim. Piano sesleri.. Kesilmediler.. Ruhum terketmedi bi türlü nedense.. Ama bedenim, bıraktı kendini..

"Sana son bir şans veriyorum. Al prangasız bacaklarını. Al makinelerini. Kalbindeki yarayı al.."

Yatarken uyandım bilinçsiz. kulağımda vızıldayan insan sesleri ve telaşlı kolonların çığlıkları vardı. Ve piano sesi.. Kalktım yattığım yerden, dokunarak duvarlara koşmaya çalıştım..

Sen birden adımı haykırdın bana! Keman sesleri yükseldi arkandan.. Kimse yoktu ben dizlerimin üzerine çöktüğümde. Ne senin sesin ne de başka bir ses kemandan.. Zayıf kalbim ağlamaklı kan sızdırıyordu yine.. "Son şansım.. Dayanacağım.."