Kelimeler zihnimde düğümlenir oldu, sonunda zehir çiçek açtı ellerimde. En yakın dostum penumbra, dinlemez oldu beni. Neden terk etti beni ay ışığı? Neden yalnız bıraktı şarabı yanımdaki? Sadece yanımsama bir yansımaydı umut, terk etti.
En büyük paranoyamdı paranoyasızlık, sızım ağır ve çekilmez artık. Düşler gitmezdi zihnimden, gelmez oldu zamanla. Kör'e armağan oldu boş bakan gözler; külüstürden öteye gidemeden yaptığı saatler. Zaten ona göre değildi yaratmak; yaramak, yaralamak ve karşı çıkmak yaradılışa bir kara delik gibi.
Avunmaya çalışmak o kadar yersiz ki... Gidebileceğim yerdeyim. Yolun sonu. Zamanın silahlarından yıllar bitirdi beni. Kum fırtınasında bir kum tanesi, ne yazar ki eksilse.
Arkanı dönüp git. Yok et. Gözyaşı dökmek yersiz, hatıra almak...
Kapandı geçtiğim kapılar.
buzul kucaklama...
sönsün mum
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder